امام حسن مجتبی(علیه‌لسلام)
«أَنَا الضَّامِنُ لِمَنْ لَمْ یَهْجُسْ فِی قَلْبِهِ إِلَّا الرِّضَا أَنْ یَدْعُوَ اللَّهَ فَیُسْتَجَابَ لَهُ»(۱)
«کسی که در قلبش جز رضا و خشنودی خدا خطور نکند، چون خدا را بخواند من ضامن اجابت دعای او هستم»

استجابت دعا وعده‌ای است از طرف خداوند برای همه بندگانش مخصوصاً وقتی در زمان‌های سفارش شده‌ای مثل بین الطلوعین یا در ایام خاصی مثل شب‌های ماه مبارک رمضان و یا مکان‌های مورد توجهّی مثل زیارتگاه‌ها صورت پذیرد.

امّا گاهی اوقات بحث در استجابت دعا از زمان و یا مکان خاص فراتر می‌رود و حول محور قلب و تحولّات قلبی انسان می‌چرخد و برای استجابت دعا دیگر در قید و بند زمان و یا مکان خاصی قرار نمی‌گیرد.

قلبی که انگیزه‌ای برای زندگی جز بندگی خدا و دردی جز رسیدن به رضای خدا نداشته باشد قلبی مستجاب الدعوة شده است و دعای او برای خود و یا دیگران از فضل و کرم خداوند مادامی که بتواند این حالت را حفظ کند و برخلاف آن عمل نکند مستجاب است.

پاورقی
۱-بحار الأنوارجلد69، ص335، ح23